شبکه، شبکه‌ای است که نیروگاه‌های تولید برق را به خطوط ولتاژ بالا متصل می‌کند که برق را از مسافتی به پست‌های برق - "انتقال" - منتقل می‌کنند. هنگامی که به مقصد رسید، پست‌های برق ولتاژ را برای "توزیع" به خطوط ولتاژ متوسط ​​و سپس به خطوط ولتاژ پایین کاهش می‌دهند. در نهایت، یک ترانسفورماتور روی یک دکل تلفن آن را به ولتاژ خانگی ۱۲۰ ولت کاهش می‌دهد. به نمودار زیر مراجعه کنید.

شبکه کلی را می‌توان متشکل از سه بخش اصلی در نظر گرفت: تولید (نیروگاه‌ها و ترانسفورماتورهای افزاینده)، انتقال (خطوط و ترانسفورماتورهایی که بالای ۱۰۰۰۰۰ ولت - ۱۰۰ کیلوولت کار می‌کنند) و توزیع (خطوط و ترانسفورماتورهای زیر ۱۰۰ کیلوولت). خطوط انتقال در ولتاژهای بسیار بالا از ۱۳۸۰۰۰ ولت (۱۳۸ کیلوولت) تا ۷۶۵۰۰۰ ولت (۷۶۵ کیلوولت) کار می‌کنند. خطوط انتقال می‌توانند بسیار طولانی باشند - در امتداد خطوط ایالتی و حتی خطوط کشوری.

برای خطوط طولانی‌تر، از ولتاژهای بالای کارآمدتر استفاده می‌شود. به عنوان مثال، اگر ولتاژ دو برابر شود، جریان برای همان مقدار توان منتقل شده به نصف کاهش می‌یابد. تلفات انتقال خط با مجذور جریان متناسب است، بنابراین اگر ولتاژ دو برابر شود، «تلفات» خط طولانی با ضریب چهار کاهش می‌یابد. خطوط «توزیع» در سراسر شهرها و مناطق اطراف توزیع می‌شوند و به صورت درختی شعاعی گسترش می‌یابند. این ساختار درختی از یک پست فرعی به سمت بیرون رشد می‌کند، اما برای اهداف قابلیت اطمینان، معمولاً حداقل یک اتصال پشتیبان استفاده نشده به یک پست فرعی مجاور دارد. این اتصال می‌تواند در صورت اضطراری به سرعت فعال شود تا قلمرو یک پست فرعی بتواند توسط یک پست فرعی جایگزین تغذیه شود.